De oprichting van de PAR in 1993 was het gevolg van een roep vanuit een grote groep bezorgde burgers. Deze roep was eigenlijk een noodkreet want de problemen waren groot. Problemen als groeiende armoede, wijdverspreide en duidelijk zichtbare corruptie, alarmerende criminaliteit, een groot aantal drop-outs, wegebbende normen en waarden, problemen en achterstanden in de gezondheidszorg en het onderwijs waren aan de orde van de dag. Daarnaast had de PAR te maken met een zwak draaiende economie, een slechte verstandhouding met Nederland, een overmatig groot en inefficiënt overheidsapparaat, een verontrustend snel leeglopende staatskas, een enorme berg aan schulden, een slinkende deviezenvoorraad en een daardoor kwakkelende gulden.

Een hoop problemen…waar te beginnen met ‘ruime op de boel?   

PAR als kersverse partij met als eerste verkiezingsthema ‘ruim op de boel’, is na een klinkende overwinning in de verkiezingen van 1994 met frisse moet begonnen aan de enorme klus om al deze problemen integraal aan te pakken. Al deze problemen waren net als kankergezwellen. De patiënt genaamd Curacao was ernstig ziek en moest onder het mes. Een moeilijke en zelfs gevaarlijke ingreep begon.

Ieder weldenkend mens weet dat zulke grote problemen niet in 1 jaar, noch in 2 jaren en ook niet in 10 jaar opgelost kunnen worden. Zulke problemen vergen grote inspanningen en veranderingen aan de basis van hoe wij gewend zijn te denken, redeneren en politiek bedrijven. Het vergt een hevige en continue strijd met andere politieke partijen als vooruitgeschoven posten van belangenorganisaties en duistere economische machten die primair verantwoordelijk zijn voor deze ernstige situatie. Het vergt vooral doorzetting en moed, heel veel politieke moed om ‘against all odds’ door te gaan.

In de afgelopen 14 jaar is het dan ook niet makkelijk geweest om de problemen op te lossen. Sterker nog, de problemen zijn nog steeds niet helemaal opgelost en anno 2007 lijken we zelfs nog ver van huis. Dit klinkt misschien gek, maar toch niet verwonderlijk als je beseft dat de wortels van degenen die het water troebel willen houden wel 30 jaar diep zitten. Ondanks dat is er wel veel gedaan, ontzettend veel. We zijn nog niet klaar, nog lang niet. Maar met een al 14 jaar lang sterk bezet team bestaande uit een mix van jonge en minder jonge professionals als dat van de PAR en met leiders als Miguel Pourier, Ettienne Ys en nu Emily de Jong-Elhage, zijn we op de goede weg en geven de veranderingen op staatkundig gebied binnen het Koninkrijk der Nederlanden reëel zicht op betere tijden.